محمد لهراسبی کارگردان نمایش «پی او وی/ POV» که بهزودی در تماشاخانه لبخند روی صحنه میرود، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره داستان این نمایش گفت: ۲ آشپز بهکلی همه چیز را درباره خود و دنیای پیرامونشان فراموش کرده و در جهانی خیالی و خودساخته گم شدهاند.
وی درباره ریسک تولید و اجرای نمایش در شرایط فعلی تئاتر نیز بیان کرد: زندگی بدون ریسک به نظر من هیچ معنایی ندارد. هر بار که آهویی کنار برکه میرود تا تشنگی خودش را برطرف کند، این ریسک وجود دارد که توسط تمساح بلعیده شود اما آهو به سمت برکه میرود. چرا؟ چون زندگی همین است. فکر نمیکنم ریسک اجرای نمایش و ضرر مالی آن بزرگتر از ریسک هر روز زندگی آن آهو باشد.
لهراسبی ادامه داد: طبیعتاً تولید یک اثر نمایشی، بهخصوص یک اثر مستقل، با ریسکهای مختلفی همراه است. از همان ابتدا ممکن است این نگرانی وجود داشته باشد که مخاطب چگونه با اثر ارتباط برقرار میکند یا هزینههای تولید بازمیگردد یا خیر، اما اگر قرار باشد هنرمند صرفاً به دلیل ترس از ریسک مالی یا احتمال شکست از تولید اثر منصرف شود، عملاً امکان تجربه و خلق اثر جدید از بین میرود.
این کارگردان درباره چالش اصلی خود در کارگردانی «POV» توضیح داد: کارگردانی همیشه یک معماست و کارگردان شخصی است که باید آن را حل کند. بزرگترین معمای این نمایشنامه که بنمایهای فلسفی دارد، این بود که چگونه میتواند هم جذاب باشد و مخاطب را تا پایان همراه کند و هم بتواند مسائلی را که هنگام نوشتن نمایشنامه برایم مهم بود، بهطور کامل و دقیق به مخاطب انتقال دهد.
وی افزود: من این معما را اینطور حل کردم که باید به انتقال مفهوم پایبند بمانم و هر چیزی را که به این مسئله لطمه میزند از اجرا حذف کنم. تنها در این صورت است که مخاطب میتواند با اثر همراه شود. بنابراین در کارگردانی و طراحی صحنه و حتی پوستر نمایش، کاملاً خلوت و مینیمال عمل کردم.
لهراسبی درباره فرایند سنجش و انتخاب ایدههای مختلف در این نمایش، عنوان کرد: هر ایده و هر حرکت فقط زمانی میتوانست در نمایش وجود داشته باشد که حضورش الزامی باشد و نبودش نمایش را دچار ایراد کند. هر ایده و هر فکری که فاقد این خصوصیات بود، از کارگردانی و طراحی صحنه حذف شد. هیچ چیز تزئینی در این نمایش وجود ندارد، چرا که اساساً این نمایش احتیاجی به آن نداشت.
وی درباره نسبت میان تولید اثر هنری و وظیفه هنرمند نیز گفت: تولید تئاتر یا اثر هنری به خودی خود رسالت نیست. هنرمند موظف به تولید نیست، مگر زمانی که احساس کند چیزی برای ارائه دارد. به نظرم باید و نبایدی در این زمینه وجود ندارد. هنرمند هر موقع احساس کند آماده تولید اثر است، آن را خلق میکند و اگر چنین نیازی نداشته باشد، کاری نمیکند؛ شاید استراحت کند.
کارگردان «POV» ادامه داد: به نظرم تولید اثر هنری زمانی ارزشمند است که از یک نیاز واقعی برای بیان کردن چیزی شکل گرفته باشد. نمیتوان صرفاً برای اینکه هنرمند باید در حال تولید باشد، اثری را روی صحنه برد. ممکن است یک دوره، هنرمند احساس کند حرفی برای گفتن دارد و باید آن را به اثر تبدیل کند و در دورهای دیگر چنین نیازی نداشته باشد. این مسئله بخشی از ذات فرایند هنری است.
وی در ادامه با اشاره به چالشهای اقتصادی تولید این اثر اظهار کرد: از مهمترین چالشهای تولید این اثر، نبود سرمایه اولیه بود. متأسفانه سرمایهگذاران علاقه چندانی به تولید آثار مستقل و بیزرقوبرق ندارند. البته حق هم دارند، چرا که درباره این مارکت اطلاع زیادی ندارند و معمولاً جذب چیزهایی میشوند که لزوماً در نهایت برایشان سود مالی نیز به همراه نمیآورد.
لهراسبی تاکید کرد: به همین دلیل اکثر آثار مستقل با بودجههای شخصی و کمترین امکانات ساخته میشوند. نمایش «POV» نیز از این قاعده مستثنی نبود. ما تلاش کردیم با وجود محدودیتهای مالی، ایده و جهان اصلی اثر را حفظ کنیم و این محدودیتها باعث نشود به عناصر غیرضروری در اجرا پناه ببریم.
وی در پایان گفت: برای من مهم بود که محدودیتهای تولید بهانهای برای دور شدن از ایده اصلی نمایش نباشد. به همین دلیل همان نگاه مینیمالی که در کارگردانی و طراحی صحنه وجود داشت، در روند تولید نیز دنبال شد و تلاش کردیم با امکانات موجود، اثری را ارائه کنیم که هر عنصر آن در خدمت مفهوم و جهان نمایش باشد.
نمایش «پی او وی / POV» از ۱۱ شهریور در مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه میرود.
افشین حسنلو و محمد نیازی گروه بازیگران این نمایش را تشکیل میدهند.
نظرات کاربران